First Loud Party-- Acquaintance

Tandang-tanda ko pa ang araw na yun. Nagsimula ang lahat sa isang comic skit na kinagalit ng ilang teacher. Tila natamaan yata sila sa mga pinagsasabi ni Remrad. Pwera biro, ang aming ginawa ay base lamang sa aming nakita, kasalanan ba naming ang aming nakita ay di pala dapat makita ng isang estudyanteng walang kamuwang-muwang gaya namin?

Sa tingin mo, anong masyadong alam ng freshman students gaya namin? Bukod sa mga natutuhan sa school at napapanood sa TV, ang tanging alam lamang namin ay matulog, o magkwentuhan, o magtawanan habang ang teacher ay patuloy sa kanyang ginawa maliban na lamang kung papagalitan kami dahil mali ang aming ginagawa o naiinsulto na siya kasi para na siyang baliw na nagsasalita at walang nakikinig.

Sa totoo lang, ang teacher talaga ang ay pinakamahirap na trabaho na magagawa ng isang tao. Sabi nga nila: uliran ang isang ina na napag-aral ang isang dosenang anak, ano pa kaya kung nabago ng isang guro ang mahigit kwarentang estudyante na may iba't-ibang pag-uugali, iba't-ibang antas sa buhay, at iba't-ibang kahinaan?

Teka, parang nawawala na ako sa mga pinagsasabi ko. Bago pa ito mapunta sa isang diskusyon katulad ng isang teacher, babalik na tayo sa Acquaintance.

Ito yung nangyari. Pinagalitan kami sa aming ginawa. Mali daw na insultuhin ang aming mga teacher. Kasi natamaan sila sa aming pinaggagawa. LOL. Pero hindi lang ito ang aming natanggap na pasinuang regalo sa high school.

Natatandaan ko pa kahit medyo malabo na, pinagalitan din kami dahil sa spaghetti, paglilinis ng buong area, at... teka, meron pa ba? Wala na akong maalala, ah. Seguro, sa susunod na reunion mapag-usapan na namin ito. Seguro lang. Ewan ko kasi sa mga engot na ito eh, wala talaga kaming masyadong pinag-usapan tungkol sa aming high school life.

Sa tingin ko, hindi pa kasi matagal ang aming pagakakahiwalay, pagkakaiba ng landas na tatahikin sa kolehiyo. Graduation last March; pagdating ng December may reunion na? At kasabay pa talaga ng reunion ng aking ina... at mas nakakatawa, mas marami pa kami kesa kanila na sumali sa reunion? Kaya nandito pa lang kami sa stage ng buhay na kagaya ng dati... parang nagbi-beach lang dahil kaarawan ni April...

Oo, yun yon. Kung ano yun, basta iyon. LOL. Pinagalitan kami. Naregaluhan kami ng sandamakmak na litaniya galing sa aming mga mababait na teacher.

Hindi ako nagbibiro sa pagsabing mababait kasi kung hindi sila mabait, hindi kami pagsasabihan ng aming pagkakamali. Kung hindi kami pagsasabihan ng aming pagkakamali, papaano kami matuto???

Ang pag-aaral kasi, sa pagkakaalam ko, hindi lang sa loob ng classroom nagaganap. Sa buong buhay mo, nag-aaral ka... natuto. Kaya nga nagbabago ang ating IQ eh.

Dahil mahaba-haba na ang artikulong ito na walang kwenta bukod sa mga naging kaklase ko nung first year, ititigil ko na ang pagdadagdag ng mga salitang ewan kung saan ba patutungo. Dahil na rin mahal na ang kuryenteng nasasayang sa walang kwentang artikulo na ito, at wala ako sa aming boarding house na hindi ko sinabing may laptop na ako upang walang extra fee, dito na nagtatapos ang artikulo.

Kung mayroon man akong ibang artikulo akong maisulat kagaya nito, basahin n'yo na lang kahit wala kayong maintindihan. Kung meron man, mabuti. Kung wala, mas mabuti. Yun kasi ang goal ko, ang kwentuhan kayo ng mga istoryahan tanging mga kaklase ko lang nakakaalam ng tunay na estorya subalit maari mo pa ring malaman ang aking opinyon tungkol sa bagay na ito.

Salamat sa pagbabasa kung binasa mo. Kung nag-short cut ka sa pagbabasa gaya ng aking ina, ewan ko kung mayroon ka bang naintindihan sa iyong nabasa. Maaaring nalampasan mo ang mga nakakatawang bagay kung nakakatawa man. Kung nakakalungkot, sana'y naiyak ka. Kung nakakatakot, sana'y natakot ka. Kung wala sa nabanggit, magdasal ng Our Father sa Latin na binabanggit ni Fr. Jasper tuwing nagmimisa siya dati.First Loud Party-- Acquaintance

Tandang-tanda ko pa ang araw na yun. Nagsimula ang lahat sa isang comic skit na kinagalit ng ilang teacher. Tila natamaan yata sila sa mga pinagsasabi ni Remrad. Pwera biro, ang aming ginawa ay base lamang sa aming nakita, kasalanan ba naming ang aming nakita ay di pala dapat makita ng isang estudyanteng walang kamuwang-muwang gaya namin?

Sa tingin mo, anong masyadong alam ng freshman students gaya namin? Bukod sa mga natutuhan sa school at napapanood sa TV, ang tanging alam lamang namin ay matulog, o magkwentuhan, o magtawanan habang ang teacher ay patuloy sa kanyang ginawa maliban na lamang kung papagalitan kami dahil mali ang aming ginagawa o naiinsulto na siya kasi para na siyang baliw na nagsasalita at walang nakikinig.

Sa totoo lang, ang teacher talaga ang ay pinakamahirap na trabaho na magagawa ng isang tao. Sabi nga nila: uliran ang isang ina na napag-aral ang isang dosenang anak, ano pa kaya kung nabago ng isang guro ang mahigit kwarentang estudyante na may iba't-ibang pag-uugali, iba't-ibang antas sa buhay, at iba't-ibang kahinaan?

Teka, parang nawawala na ako sa mga pinagsasabi ko. Bago pa ito mapunta sa isang diskusyon katulad ng isang teacher, babalik na tayo sa Acquaintance.

Ito yung nangyari. Pinagalitan kami sa aming ginawa. Mali daw na insultuhin ang aming mga teacher. Kasi natamaan sila sa aming pinaggagawa. LOL. Pero hindi lang ito ang aming natanggap na pasinuang regalo sa high school.

Natatandaan ko pa kahit medyo malabo na, pinagalitan din kami dahil sa spaghetti, paglilinis ng buong area, at... teka, meron pa ba? Wala na akong maalala, ah. Seguro, sa susunod na reunion mapag-usapan na namin ito. Seguro lang. Ewan ko kasi sa mga engot na ito eh, wala talaga kaming masyadong pinag-usapan tungkol sa aming high school life.

Sa tingin ko, hindi pa kasi matagal ang aming pagakakahiwalay, pagkakaiba ng landas na tatahikin sa kolehiyo. Graduation last March; pagdating ng December may reunion na? At kasabay pa talaga ng reunion ng aking ina... at mas nakakatawa, mas marami pa kami kesa kanila na sumali sa reunion? Kaya nandito pa lang kami sa stage ng buhay na kagaya ng dati... parang nagbi-beach lang dahil kaarawan ni April...

Oo, yun yon. Kung ano yun, basta iyon. LOL. Pinagalitan kami. Naregaluhan kami ng sandamakmak na litaniya galing sa aming mga mababait na teacher.

Hindi ako nagbibiro sa pagsabing mababait kasi kung hindi sila mabait, hindi kami pagsasabihan ng aming pagkakamali. Kung hindi kami pagsasabihan ng aming pagkakamali, papaano kami matuto???

Ang pag-aaral kasi, sa pagkakaalam ko, hindi lang sa loob ng classroom nagaganap. Sa buong buhay mo, nag-aaral ka... natuto. Kaya nga nagbabago ang ating IQ eh.

Dahil mahaba-haba na ang artikulong ito na walang kwenta bukod sa mga naging kaklase ko nung first year, ititigil ko na ang pagdadagdag ng mga salitang ewan kung saan ba patutungo. Dahil na rin mahal na ang kuryenteng nasasayang sa walang kwentang artikulo na ito, at wala ako sa aming boarding house na hindi ko sinabing may laptop na ako upang walang extra fee, dito na nagtatapos ang artikulo.

Kung mayroon man akong ibang artikulo akong maisulat kagaya nito, basahin n'yo na lang kahit wala kayong maintindihan. Kung meron man, mabuti. Kung wala, mas mabuti. Yun kasi ang goal ko, ang kwentuhan kayo ng mga istoryahan tanging mga kaklase ko lang nakakaalam ng tunay na estorya subalit maari mo pa ring malaman ang aking opinyon tungkol sa bagay na ito.

Salamat sa pagbabasa kung binasa mo. Kung nag-short cut ka sa pagbabasa gaya ng aking ina, ewan ko kung mayroon ka bang naintindihan sa iyong nabasa. Maaaring nalampasan mo ang mga nakakatawang bagay kung nakakatawa man. Kung nakakalungkot, sana'y naiyak ka. Kung nakakatakot, sana'y natakot ka. Kung wala sa nabanggit, magdasal ng Our Father sa Latin na binabanggit ni Fr. Jasper tuwing nagmimisa siya dati.

Reminiscing [1]

Yes, it's my time to reminisce once more the laughters and tears brought by my high school life, inspired by Bob Ong of his book ABNKKBSNPLAKo?!

I will start on the first day of the first year and my first time to be in my high school. Normal day. No rain, thank God.

I woke at six, went to SCC at around 6:45. There, I was mesmerize by the people chatting each other. It seems that they've known each other for a while already. After I've got to know them, they were classmates since elementary and kindergaten-- studying in the same school.

LOL. Rich kids, wow! I'm tired of writing using the tongue of Uncle Sam. Will it be better if I use the 'dila ni Juan'?

I think so. Sisimulan ko na ang major transition na ito.

Maaga akong dumating noong araw na yun. Ang daming mga baguhan din sa paaralang yun. Karamihan galing sa iba't-ibang elementarya sa buong lungsod. Karamihan nag-avail lamang sa 100% discount sa tuition. Ibig sabihin, karamihan valedictorian sa kanilang sariling mga paaralan.

Ibig sabihin, dito na masusubukan kung sino nga ba ang tunay na may ibubuga. Dito, sa paaralang ito, malalaman kung sino ang matalino, mas matalino, at pinakamatalino.

Nakakatawa mang isipin pero ito ang totoo. Ang ibang mga estudyante walang masyadong alam sa kanilang pinasukan. Mayroong iba na hindi alam na hayskul na pala sila. Hindi pa nakapag-move on galing sa kanilang elementary life.

Ang palatandaan: palaging maaga sa eskuwelahan, hindi pa naglalaro masyado ng DOTA, wala pang masyadong alam sa paglalakwatsa. Paglipas ng ilang buwan, nagbago na ang lahat.

Ang dating maaga, nasaan na? Ba'y pagdating ko sa classroom wala pa sila? Mayroon namang iba na sa unang araw lamang nagmaaga. Hay naku! Mabuti na lamang kung hindi pa sila na-late nung unang araw ng eskuwela, kasi yung iba, kahit unang araw.. ayon, lumabas ng tunay na kulay! Hala, late agad! Hindi ko na lamang maalala kung sinu-sino silang dapat bigyan ng 'MOST LATE' award pagdating ng aming munting awards-giving sa March. May naalala akong ganito, yung inorganize yata ni Kent. Sino pang nakakaalala no'n? Magsabi ng katotohan. LOL.

Kahit first year pa lamang, marami na agad kalokohan ang nagawa ng aming klase. Sana may magsabi ng kani-kanilang opinyon tungkol dito.. nakakatawang balikan ang pangyayaring iyon na tumatak na sa aming musmos na kaisipan at hindi na mabubura kailanman.

Basta ako, nung first year ko, hindi ako masyadong naging pasaway. Konting lakwatsa lang. Walang masyadong alam sa tunay na mundo sa hayskul. At ang mga kaibigan ko-- mga tunay at plastik na kaibigan-- ang wala pang masyadong alam sa makamundong mukha ng hasyskul.

Lesson learned para matapos: kalimutan na ang atsal na gown, wag nang dibdibin ang mga first impression na nawala dahil nalaman ng mga kaklase ko kung sino ako, at ang tanging isipin ay kung sino babarkada upang makalaag to highest level at free snacks sa mga mayayamang bahay na aming mapuntahan upang gumawa ng projects...

First Class Reunion

Eight months after our Graduation, we had our first class reunion. In Glen Rose, last December 20, 2009, the whole active Dominicans gathered and share different views about the same topic: the college life.

Thanks to Ecila, our salututorian, for organizing the event. Thanks for everyone who cooperated with the event. Thanks for everyone who responded the Facebook message. Thanks for all the memories gathered at the pool.

Despite the little dilemmas created by our immaturity, the reunion was really a big success.

I loved all the memories we'd share inside the pool area. I couldn't forget the things we reminisce during our high school life in SCC.

If ever somebody would give me a million in exchange of my entire high school memories, I will deny his offer. I wouln't be who I am today without my unforgettable high school journey.

Despite all the mess I've done especially during my junior year, I didn't regret it. That shaped me who I am today.

Pardon for anybody I've hurt. Thank for all the memories, guyz.

Until next time. Until next reunion. Until next memory to linger within me... within us.